Strona główna - Witamy !

Patron szkoły

 Kornel Makuszyński urodził się 8 stycznia 1884 w Stryju, a zmarł 31 lipca 1953 roku w Zakopanem. Uczęszczał do gimnazjum we Lwowie. Już jako czternastolatek zaczął pisać wiersze, które recenzował Leopold Staff. Jako szesnastolatek opublikował pierwsze wiersze w „Słowie Polskim", a od roku 1904 był członkiem redakcji tego pisma i zajmował się recenzjami teatralnymi. Debiutował tomikiem wierszy „Połów gwiazd" (1908)

 Studiował filologię polska i romańską na Uniwersytecie Lwowskim i w Paryżu. W roku 1915 został przeniesiony wraz z innymi mieszkańcami w głąb Rosji. Zatrzymał się w Kijowie, gdzie objął funkcję prezesa Związku Literatów i Dziennikarzy Polskich oraz kierownikiem literackim kijowskiego Teatru Polskiego.

 Po I wojnie światowej w 1918 roku wrócił do stolicy w kraju. Tu został członkiem Polskiej Akademii Literatury. Za swoją twórczość został też uhonorowany Państwową Nagrodą Literacką w 1926 roku za poemat Pieśń o Ojczyźnie (1924) i nagrodą PAL „Złoty Wawrzyn".

 Od 1945 roku życie pisarza związane było z Zakopanem. Zjednał sobie sympatię i miłość górali. Dowodem tego, jak bardzo go cenili, jest zarejestrowana przed laty rozmowa zakopiańskich dorożkarzy zapisana gwarą góralską:
„- Hej, bracie! Cy ty wies, wte to Makusyński? -
Może jaki minister z Warszawy? -
Eh, co ta minister. Makusyński wiencyj znacy jako syćka ministry."

  Powodów do uznania i wdzięczności było dużo. Z inicjatywy Kornela Makuszyńskiego powstało na stokach Gubałówki sanatorium dla młodzieży. Pisarz inicjował też zbiórki pieniężne na sprzęt narciarski dla najbiedniejszych dzieci. ! 1930 roku odbyły się w Zakopanem pierwsze zawody „O Puchar Kornela Makuszyńskiego". Uczestniczyli w nich tacy późniejsi mistrzowie jak Bronisław Czech i Stanisław Marusarz.

 W roku 1929 rada miejska przyznała autorowi „Szatana z siódmej klasy" tytuł Honorowego Obywatela Zakopanego.
  Kornel Makuszyński zmarł 31 lipca 1953 roku. Pochowany został na Cmentarzu Zasłużonych. Cmentarz ten zwany jest w góralskiej gwarze od nazwiska fundatora, Jana Pęksy, Pęksowym Brzyzkiem.
W dniu pogrzebu, w imieniu górali tak przemawiał Adam Pach, ludowy poeta i gawędziarz, wnuk sławnego bajarza Sabały:

„Do gromady honorowych ludzi, co leżą na Pęksowym Brzyzku schodzi Mistrz Kornel Makuszyński, Honorowy Gazda. Godnie se zasłużył na tym świecie. Swoją gwarą i swoim piórem umilał ludziom życie. Zapatrzył się na Sabałowe powiedzenie: wyzyn ze siebie smentek, a zycie stanie się milse. Jednako dziś nas zasmucił swojom smierzciom".

 Na dowód niesłabnącej popularności książek Kornela Makuszyńskiego, młodzież składa na jego grobie i obok popiersia pisarza w muzeum, tarcze szkolne. W Zakopanem znajduje się też jego muzeum. Tam również odbywa się turniej brydża jego imienia.
Kornel Makuszyński pozostawił po sobie liczną spuściznę. Był autorem humoresek i felietonów, zebranych m.in. w książkach: Rzeczy wesołe (1909), Kartki z kalendarza. Recenzje teatralne zawarł w Duszach z papieru (tom 1-2, 1911).

 Niezwykle popularne utwory dla dzieci i młodzieży, np. Bardzo dziwne bajki (1916), powieści O dwóch takich, co ukradli księżyc (1928, ekranizacja 1962 w reżyserii Jana Batorego), Przyjaciel wesołego diabła (1930, ekranizacja w reżyserii Jerzego Łukaszewicza w 1986 roku) Panna z mokrą głową (1933, ekranizacja w reżyserii Kazimierza Tarnasa w 1994 roku), Wyprawa pod psem (1936), Awantura o Basię (1937, ekranizacja w reżyserii Marii Kaniewskiej w 1959 roku), Szatan z siódmej klasy (1937, ekranizacja w reżyserii Marii Kaniewskiej w 1060 roku, w reżyserii Kazimierza Tarnasa w 2006 roku), Szaleństwa panny Ewy (1957, ekranizacja w reżyserii Kazimierza Tarnasa w 1984 roku). Ilustrowane Przygody Koziołka Matołka (część 1-4, 1933-1934) i Awantury i wybryki małej małpki Fiki Miki (część 1-2, 1935-1936). Do tej pory liczne wznowienia.


  Powieści o życiu cyganerii artystycznej: Perły i wieprze (1915) oraz Po mlecznej drodze (1917). Wspomnienia Bezgrzeszne lata (1925). Poezje wybrane (1988), Utwory wybrane (1980-1991).
Powieści Kornela Makuszyńskiego cieszą się do dziś popularnością. Świadczą o tym liczne wznowienia i ekranizacje jego utworów.

Źródło: http://pl.shvoong.com/books/biography/1649873-kornel-makuszy%C5%84ski/#ixzz1RnMmwxhK

Wizja szkoły

WIZJA SZKOŁY

Jesteśmy szkołą propagującą uniwersalny system wartości. Podejmujemy wiele działań proekologicznych. Realizujemy różnorodne potrzeby uczniów: potrzebę bezpieczeństwa, przyjaźni, uznania, potrzebę poznania i samorealizacji. Proponujemy nowoczesne metody nauczania, dostosowane do potrzeb współczesnego świata. Zapewniamy wysoki poziom przekazywanej wiedzy, opiekę wykwalifikowanej kadry, dostęp do najnowszych zdobyczy techniki, ciekawe i różnorodne zajęcia pozalekcyjne. Dbamy o wszechstronny rozwój osobowości uczniów. Rozwijamy ich zainteresowania, zdolności i talenty. Jesteśmy szkołą bezpieczną. Chronimy wychowanków przed działalnością grup nieformalnych. Kształcimy u uczniów samodzielność, tolerancję oraz asertywność. Uczymy odpowiedzialności za siebie i innych, godzenia dobra własnego z dobrem innych, cenienia wolności własnej i wolności innych. Motywujemy do dalszego zdobywania wiedzy. Pomagamy uczniom rozumieć świat, ludzi i siebie. Przygotowujemy do pełnienia różnorodnych ról społecznych i życia w zjednoczonej Europie. Nasze działania zyskują akceptację i wsparcie rodziców oraz władz lokalnych. Uczniowie i absolwenci naszej szkoły odnoszą sukcesy w różnych dziedzinach nauki, kultury i sportu. Są dobrymi, mądrymi i szczęśliwymi ludźmi. Jesteśmy dumni z naszych absolwentów.

Historia Szkoły

    Historia Szkoły Podstawowej nr 7

Historia Szkoły Podstawowej nr 7 nierozerwalnie wiąże się z historią Mysłowic, Śląska czy historią Polski. Budynek szkoły i mieszkańcy Mysłowic mają swój udział w kształtowaniu się granic odradzającego się państwa polskiego po I wojnie światowej.

    W 1820r. władze pruskie wybudowały Brzęczkowicach szkołę dla dzieci z Brzezinki, Słupnej i Larysza. Jednakże corocznie wzrastająca ilość dzieci w Brzezince i Laryszu wymusiła otwarcie w 1870 r. odrębnej szkoły w Brzezince dla dzieci z Brzezinki i Larysza. Niewystarczającą okazała się również szkoła w Brzęczkowicach. Dlatego władze gminy Brzęczkowice w 1894 r. sprzedały stary budynek szkoły i w rok później oddały do użytku nowy, większy budynek (cztery izby lekcyjne  i cztery mieszkania dla nauczycieli). Nowy budynek szkoły szybko okazał się ciasny z uwagi na ciągły wzrost ilość dzieci, gdyż liczba dzieci uczęszczających do szkoły sięgała 415 uczniów. W takiej sytuacji zdecydowano wybudować szkołę na Słupnej. W 1900r. rozpoczęto starania o budowę szkoły, zakupując parcelę, na której miała zostać wybudowana. Równocześnie władze gminy wynajęty na Słupnej u gospodarza Paponia cztery izby, przerabiając je na dwie klasy szkolne i dwa mieszkania dla nauczycieli. Umowę najmu na okres pięciu lat spisano 1 kwietnia 1900r., płacąc właścicielowi 900 marek rocznie. Naukę w nowych pomieszczeniach rozpoczęto 2 kwietnia 1900r. Nauczycielami w tej szkole zostali Max Grzonka i Karol Hawliczek.

    5 maja 1906r. rozpoczęto na Słupnej budowę gmachu sześcioklasowej szkoły podstawowej
z czterema mieszkaniami dla żonatych i dwoma dla nieżonatych nauczycieli. W budynku przewidziano pokój dla nauczycieli i pomieszczenie na bibliotekę. Koszt budowy wynosił 56 tysięcy marek. Uroczyste poświęcenie i otwarcie nastąpiło 3 stycznia 1907r. (odbiór techniczny odbył się w na początku grudnia 1906r.). Szkołę, w obecności grona nauczycielskiego, dziatwy i rodziców, poświęcił mysłowicki proboszcz ks. Franciszek Klaschka. Pierwszym kierownikiem szkoły został p. Kuna. Oddana do użytku szkoła była szkołą pruską. Głównym celem jej działalności była germanizacja dzieci i dorosłych. Szkoła na Słupnej w pełni zaspakajała potrzeby ówczesnych władz i funkcjonowała tak do 1919r.

    Gorący czas walki Ślązaków o polskość – powstania i plebiscyt - to okres przerwy w funkcjonowaniu szkoły, która w tym czasie pełniła funkcję sztabu powstańczego. W czasie pierwszego powstania śląskiego budynek szkoły został ostrzelany przez artylerię pociągu pancernego i częściowo uszkodzony. Zniszczenia te jednak szybko usunięto, choć ślady ostrzału widnieją na murach szkoły do dnia dzisiejszego.

W drodze do Polski, Mysłowice znalazły się w granicach odrodzonego państwa polskiego.
Od 5 września 1922r. szkoła ponownie tętni życiem już jako szkoła polska. Pierwsze grono nauczycielskie tworzyli: Stanisław Łukaszkiewicz (kierownik szkoły), Maria Łukaszkiewiczowa, Stanisława Sabotowska, Jan Jędrzejczyk, Michał Willim. Z dokumentów szkolnych wynika, że szkoła w roku szkolnym 1922/1923 miała 228 uczniów (110 chłopców i 118 dziewczynek). Wszyscy uczniowie byli narodowości polskiej. „Nie Polacy” posyłali swoje dzieci do szkoły w Mysłowicach, gdzie językiem wykładowym był język niemiecki.

W okresie wojny i niemieckiego terroru na ziemiach polskich (lata 1939-1945) w budynku szkolnym znajdowała się szkoła niemiecka. Istniał tzw „przymus szkolny”. Za nieuczęszczanie
do szkoły i używanie języka polskiego groziły wysokie kary. Niemcy mieszkający w Mysłowicach pomagali władzom okupacyjnym w rugowaniu polskości. Ten stan rzeczy trwał do końca stycznia 1945r. – do chwili wykroczenia Armii Czerwonej.

Działania wojenne w styczniu 1945r. uszkodziły budynek szkoły. Pociski radzieckiej artylerii spowodowały dużą wyrwę w ścianie wschodniej budynku, a kule karabinów maszynowych przyczyniły się do wybicia prawie wszystkich szyb i uszkodzenia tynków w klasach.
W pomieszczeniach szkolnych zalegał gruz, a popękane - w wyniku ostrej zimy 1945r.- przewody wodociągowe były przyczyną zalania budynku wodą. W tak zniszczonej szkole zakwaterowane zostało sowieckie wojsko, które dokonało dzieła zniszczenia. Meble i pomoce dydaktyczne zmieniły zastosowanie i stały się materiałem opałowym.

Na wyzwolonych terenach, z podziemia wyszło polskie nauczycielstwo. Wielu przedwojennych nauczycieli wróciło do swoich szkół. Powstawały pierwsze lokalne władze oświatowe, które natychmiast pojęły się organizacji nauki szkolnej. W skład Komitetu Szkolnego na terenie Mysłowic weszły panie Małecka i Nardelli (ze szkół średnich) oraz Antoni Malejka, Alojzy Lux i Karol Głos (reprezentujący szkoły podstawowe).

Z dniem 1 lutego 1945r. kierownictwo szkoły na Słupnej powierzono pani Marii Dobrzańskiej z Mysłowic. Pani Dobrzańska zastała szkołę w opłakanym stanie. Zabrała się ostro do porządkowania pomieszczeń szkolnych, porywając za sobą mieszkańców Słupnej i nauczycieli. Otwarcie szkoły nastąpiło 21 lutego 1945r. W skład grona nauczycielskiego, poza kierownikiem szkoły, weszły: Leokadia Cieplanka, Maria Kapołczanka, Leokadia Śledzieńska i Hildegarda Kuczmierczykowa.
Były to ciężkie czasy zarówno dla dzieci, jak i nauczycieli. Powszechny był brak żywności, odzieży, butów i opału.

Od 1 kwietnia 1945r. kierownictwo szkoły obejmuje Antoni Malejka z Mysłowic. Kontynuując pracę poprzedniczki, mimo trudności i przeszkód, powoli usuwa zniszczenia wojenne. Nowy rok szkolny 1945/1946 przynosi zmiany. Kierownikiem szkoły został Stanisław Gawlik, przedwojenny kierownik szkoły na Słupnej. Jego zastępcą był Witold Gawroński. W skład grona nauczycieli wchodzili: Maria Dobrzańska i Antoni Malejka (byli kierownicy) oraz Stanisława Sobotowska, Helena Chmielewska i Hildegarda Kucznierczyk. Do szkoły należało również nowe przedszkole, w którym pracowały: Emilia Filówna i Irena Nolewojko. Główne trudności w pracy szkoły wiązały się z brakiem podręczników, najpotrzebniejszych pomocy naukowych i przyborów szkolnych. Niskie było uposażenie nauczycieli.

Szkoła, pomimo wewnętrznych zawirowań politycznych w naszej ojczyźnie, przetrwała kolejne lata swojej działalności. Zmieniali się w niej uczniowie, pracownicy, kierownicy i dyrektorzy. W najnowszej historii szkoły nie brakowało chwil dramatycznych związanych z jej likwidacja, ale trwa dalej. Silne są więzi łączące jej absolwentów. Dawni uczniowie szkoły - obecnie ludzie dorośli - osiągają sukcesy i są ludźmi znanymi z racji zajmowanych przez nich stanowisk czy wykonywanych zawodów.

Więcej artykułów…

  1. Misja szkoły